Overlijdensgedichtje: ‘Met een lach en altijd vrolijk’

Gek is dat, dat soms de sterren
mij wat liefde kunnen schenken
Want als ik naar de sterren kijk
moet ik altijd aan je denken

Dit is het laatste wat ik je kan geven
een hand vol bloemen en een enkel woord
Je bent zo ver al van ons weggedreven
ik weet niet eens of jij ons nog wel hoort
Nog klopt je hart voor ons en voor zo velen
die naast je gingen, al die jaren lang
Verdriet en vreugde, altijd: samen delen
ik houd mijn tranen nog wel in bedwang

Al de gevaren zijn voor jou geweken
God zet vandaag voor jou het licht op groen
Hij zal je helpen bij het oversteken
en straks Zijn woning voor je opendoen
Nu mag je gaan, maar hoe zal ik je missen
je blijde lach, je ogen en je stem
Echter, ik weet, God kan Zich niet vergissen
tot weerziens, in het nieuwe Jeruzalem

Hij die ik liefheb
Hij is ziek
Is stervensziek
En ik, die hem steun
En waarop hij leunt
Ik ben levensziek
Wat heeft het leven nog voor zin
Wanneer de man die ik bemin
Het leven laat
En mij in leegte achterlaat
En als hij huilt, in grootste nood
Dan weet ik, met hem ga ik dood
Ik leef dan niet meer
Bestaan doe ik wel
Zodat ik de kleintjes van opa vertel
Mijn man die ik liefheb
Hij is er straks niet meer
Mijn God in de hemel, alles doet zeer!

— An Royackers Duckers

Mijn voeten gaan vertragen Heer
Ik ben zo moe
Zij zullen enkel dragen Heer
Mij naar U toe
Ik vraag geen aardse schatten meer
Ik dorst naar U
Dit hart zal nimmer rusten Heer
Eer ik rust bij U