Overlijdensgedichtje: ‘De strijd is gestreden’

Als de lichten van de mensen uitgaan
En het lawaai van de wereld stil valt
Dan komen de sterren en hoor je weer de stilte

Ik ben nooit meer
naar zijn graf gegaan
Is dat een schande? Nee
ik voel het anders

Ik weet zeker
dat ik hem niet vind
op dat kerkhofje daar
in de koude wind

Maar wel voel ik
zijn aanwezigheid
waar we samen waren
in die oude tijd

Dikwijls is het
of hij naast me gaat
of ik hem spreken kan
vragen kan om raad

Ik vind dat hij het
dichtste bij me is
als ik troost behoef
in mijn droefenis

Maar is er een dag eens
mooi en goed geweest
juist dan mis ik hem
mis ik hem het meest

— ingezonden door Jeanne

Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest
Veel zijn vergeten
van niets meer weten
Oh, wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest

De tijd was gekomen
dat je moest worden opgenomen
Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest

Het geven van structuur in je leven
dat wilden we jou geven
Onbegrip, machteloosheid
verdriet en boosheid
Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest

Boos, maar ook lief kon je zijn
dan deed het ons minder pijn
Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest
Maar gelukkig, is dat nu geweest

Kindje klein
wat ben je fijn
en zo gaaf
in 't gelaat
Met je mooie handjes
en je nagelrandjes
neusje en oortjes klaar
en een beetje zwart haar
Het mondje een beetje open
maar de oogjes voor altijd gesloten
Waarom, o Heer
nam Gij dit leven weer?

— Niesje