Overlijdensgedichtje: ‘Want wij houden zo van jou’

We weten het niet, we zullen het nooit
begrijpen
Waarom een mensenleven wordt bekort
Waarom de ene bloem tot vrucht mag rijpen
De ander reeds in de knop verdort

Steeds weer de herfst
steeds weer het bederf

Je leeft, maar onontkoombaar
dat je steeds weer sterft

Maar het moet
mens ben je
mens van vlees en bloed

Zeker, het wordt weer
lente, weer zomer
alles begint weer opnieuw

Maar sterven is sterven
en eens sterf je voorgoed

Niet te begrijpen, niet te bevatten
We hebben pas nog fijn gepraat
Het noodlot lijkt niet in te schatten
Wat is het toch snel te laat

— Rolf Captijn

Pijn en verdriet
ik had je zoveel willen geven
ik had zoveel om voor te leven
het mocht niet zo zijn
ik moest je laten gaan
waarom? is de vraag
ik wilde je zo graag
ik moet verder
maar hoe doe je dat
zoveel pijn en verdriet
achter blijvend met niets
het leven gaat door
is wat ik hoor
maar waarom voel ik dat niet zo
alles staat voor mij stil
dit is niet wat ik wil