Overlijdensgedichtje: ‘Er gaat geen dag voorbij’

Mijn vader sterft: als ik zijn hand vasthoud
voel ik de botten door zijn huid heen steken
ik zoek naar woorden, maar hij kan niet
spreken
en is bij elke ademtocht benauwd

Dus schud ik kussens en verschik de deken
waar hij met krachteloze hand in klauwt;
ik blijf zijn kind, al word ik eeuwig oud
en blijf als kind eeuwig in gebreke

Wij volgen één voor één hetzelfde pad
en worden met dezelfde maat gemeten;
ik zie mezelf nu bij zijn bed gezeten

Straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten
hoe machteloos ik hem heb lief gehad

Gevochten als een tijger
Sterk als een beer
Je kwam er bovenop
Telkens weer
Maar het werd een oneerlijke strijd
Je hebt er voor geknokt
We zijn trots op je meid

Voor Mariska

Welterusten kleine meid
Slaap nu maar zacht
Voor jou was er te weinig tijd
Maar we hopen dat je vanuit de hemel naar ons
lacht

Op mijn wolkje kijk ik naar beneden
Een heel mooi meisje is geboren
Zo lief en heel tevreden
Ik zal over je waken... jij bent mijn zusje
En iedere avond voor jij slapen gaat
Stuur ik jou vanaf mijn wolkje een heel klein
kusje...