Overlijdensgedichten – pagina 31

Je was de branding, je was de zee
de rots die nodig was
je gaf me steun, ging met me mee
als ik je nodig had

Je was de patriarch, m'n toeverlaat
kon steeds bij jou terecht
met mijn verdriet en met mijn leed
je luisterde steeds oprecht

Nooit zal ik kunnen vergeten
wie of wat je was
je was een hele goede vader
ik je dochter die je graag mag

Ik was nooit het goede voorbeeld
van een prinses maar eerder van een rebel
je hebt met mij mijn wonden geheeld
en dan redde ik het wel

En papa, als je boven bent
geef me dan even een sein
er zijn vast anderen die je er kent
geloof me, het is er vast heel fijn

Elke avond bid ik steeds
om spiritueel bij jou te zijn
waar je ook bent of zal gaan
ik ga mee, mij krijgt niemand klein

Ik neem geen afscheid, zeg geen vaarwel
ik zeg enkel maar tot ziens
ik weet nog voordat je het beseft
zal ik je ginder wederzien

Pappie vertel eens....
toen ik werd geboren
kon ik als jij praten
jouw stem toen al horen
Pappie vertel eens....
toen ik ging lopen
ging jij toen gelijk nieuwe
schoentjes voor mij kopen
En pappie vertel eens....
was ik vroeger altijd
jouw kleine lieve meid
Pappie vertel eens.....
ik ben nu volwassen
ik heb zo'n verdriet
pappie ik heb je zo nodig
maar nu ben je er niet

— ingezonden door Suus

Iemand die me lief was is gestorven
Die vertrouwde stem is verstomd
Die vrolijke lach zal niet meer klinken
Geen kus
Geen omhelzing meer
Geen hand die de mijne vastgrijpt
Geen arm meer om mijn schouders
Een lege plaats aan tafel
Een lege plaats in bed
Een leegte in mijn leven
God, weet U dat?

Mama, Geruisloos loop je met me mee
mijn schaduw deelt zich steeds in twee
je hand stuurt teder mijn gebaar
zo omarmen wij elkaar

Je glimlach prikkelt als ik praat
je ogen kleuren mijn gelaat
ik word je steeds opnieuw gewaar
zo verwarmen wij elkaar

Zo heerlijk in elkaar verward
zo machtig slaat ons dubbel hart
je staat ook nu weer naast me klaar
zo bewaren wij elkaar

— ingezonden door Roxan

Mijn moeder gaf me beelden om te dromen
Zij spon geluiden om me heen
Zij goot verhalen in mijn oren
Zij was een zon die altijd scheen

Mijn moeder wilde bij me blijven
Zij zong een lied voor mij alleen
Soms denk ik dat ik haar kan horen
En dat zij niet voorgoed verdween

Een doffe, droge, felle pijn
omvat en wurgt mijn hele denken
mijn ziel en zinnen zijn zo leeg
ik kan geen aandacht schenken

Aan de helderwitte morgendauw
die als een sprei van fijn satijn
ligt uitgespreid: 't graf bedekkend
de pijn dreunt als een droef refrein

Waarom heb ik steeds vergeten
te zeggen dat ik van haar hield?
't is nu te laat; de kist gesloten
wat heeft mij jarenlang bezield?

De kist zakt langzaam in de aarde
en op 't zwartgerande lint
lees ik wat ik had moeten zeggen:
tot ziens mama, uw dierbaar kind...

Huil maar niet om mij
alleen mijn aardse leven is voorbij
Mijn taak op aarde is volbracht
ik weet dat mij een lichter leven wacht
Denk niet dat je mij verloor
ik ga je alleen maar voor
aan gene zijde leef ik door
Weet dat ik daar op je wacht
tot die tijd, wens ik je kracht!

— ingezonden door Henriette van den Berg

Het is nog niet te begrijpen
je stem niet meer te zullen horen
jou niet meer naast me te vinden
bij 't wakker worden
je gezicht niet meer te zullen zien

Het is nog niet te begrijpen
als anderen alweer doorleven
als bijna niemand nog je naam noemt
zal ik jouw stem nog horen in mij
zal ik naar je verlangen
bij 't wakker worden van mijn verdriet

Het is nog niet te begrijpen
afscheid van jou te moeten nemen
het klinkt zo koud, zo onherroepelijk
je zult altijd bij me blijven
ik zal mijn verdriet niet koesteren
maar jou een warme plek blijven geven diep in
mij

Jij was mijn
geborgenheid
mijn tegenwicht
de intens levende
de storm soms
maar ook de luwte
geleefd heb je
tot het einde toe
en je leeft nog...

Je was er altijd
Je was er heel veel
Je was er voor iedereen
En nooit teveel

Ik sta bij 't graf alleen
mijn ogen door de tranen heen
tasten langs de letters op de steen
Ik sta bij 't graf alleen
en pijnlijk woelt in mijn verdriet
o God, hem missen kan ik niet
Help mij in mijn verdriet
geef dankbaarheid voor wat ik ontving
een steen is slechts een kil doods ding
maar warm is mijn herinnering
aan wat ik van hem ontving
Ik sta bij 't graf alleen
mijn ogen door de tranen heen
tastend langs de letters op de steen
Ik sta bij 't graf alleen

Ik zou zo graag nog even met je praten
En je m'n bloementuintje laten zien
Want toen je nog op aarde was
En ik je aan kon raken
Zag ik jouw mooie tuintje niet
Maar had 't druk met andere zaken

Vandaag heb ik je begraven
Dat doet zo'n vreselijke pijn
Ik had je nog zoveel te vragen
Ik wil nog zo graag bij je zijn
Zo leeg en doelloos is nu mijn leven
Ik had je nog zoveel te geven

Soms
zou ik willen
dat gisteren
nooit voorbij ging
omdat vandaag
alles zo anders is

Voorbij
niets meer te zeggen
Voorbij
is niet het juiste woord
Voorbij
is over - afgelopen
Voorbij
gaat een leven echter nooit
Voorbij
gaat geen verdriet en geen herinnering
Voorbij
onze grenzeloze gedachten
is het wonder dat wij niet verwachten
Voorbij de einder
van de horizon
gaat leven verder
dat hier begon

— Cobie Verheij

Al vijf lange jaren zonder jou
Waarom moest dit nou gebeuren?
Wij hadden verder met jou willen leven
Mijn kleinste meisje, onze zus
Nooit, nee nooit ben jij uit onze gedachten
Missen doen wij jou steeds meer
Men zegt: verdriet dat slijt
Maar weet men ook wanneer?