Overlijdensgedichtje: ‘Een lange weg komt tot een eind’

Na een strijd, moeizaam gestreden
ging je heen, niet onverwacht
Niemand wist hoeveel jij hebt geleden
onuitputtelijk was je kracht
Maar ook hieraan kwam een einde
het deed je zeer ons te laten staan
Maar hiermee hebben wij vrede
omdat je nu kunt rusten gaan

Ik zag op uw lief gezicht
omkranst door grijze haren
zo zeer de stempel en het gewicht
van al die harde jaren
Nu bent u stilletjes heengegaan
ver weg van alle zorgen
uw liefde blijft voor ons bestaan
diep in ons hart geborgen

Je weerstand was erg groot
Eigenlijk wilde je nog niet dood
Je door ons laten helpen liet je niet gauw toe
Alleen op het laatst, je was ook zo ontzettend
moe
Wat je zei was vaak anders dan je bedoelde
Maar wij wisten wel wat je voelde
Het vechten heb je uiteindelijk opgegeven
In ons hart zul je altijd blijven leven

Pijn en verdriet
ik had je zoveel willen geven
ik had zoveel om voor te leven
het mocht niet zo zijn
ik moest je laten gaan
waarom? is de vraag
ik wilde je zo graag
ik moet verder
maar hoe doe je dat
zoveel pijn en verdriet
achter blijvend met niets
het leven gaat door
is wat ik hoor
maar waarom voel ik dat niet zo
alles staat voor mij stil
dit is niet wat ik wil