Overlijdensgedichtje: ‘Stil van verdriet’

Al maanden staat het huis verlaten
haastig onttakeld en verdaan
de ijsbloemen staan op het raam
in scherpgenerfde varenbladen
schittert onuitgewist uw naam

Niets is zinloos
wanneer het
een herinnering
nalaat

Je hebt je zoveel mooie dingen voorgenomen
maar dan opeens dan kent 't leven geen pardon
en je ballon blijft ergens hangen in de bomen
terwijl jij denkt dat je op weg bent naar de zon
de zon gaat op
de zon gaat onder
de zon gaat onder
maar ze gaat niet uit

Je lot is al bepaald bij het begin van het leven
De ene heeft een lange weg te gaan
bij de ander duurt het maar even
De ene kan het leven aan
de ander kiest om weg te gaan
Rust nu maar even
we zien je wel weer in het volgend leven