Overlijdensgedichtje: ‘Stil van verdriet’

Zij, de sterke schakel in ons leven
heeft ons toch zoveel gegeven
Zij ging met goede moed
haar ziekteproces tegemoet
Helaas bleek niet ieder medicijn
goed genoeg voor haar te zijn

Je was als een storm
zo ging je door het leven heen
toch zorgde je voor veel vriendschap
aan ons allen om je heen
In je hart is de storm uitgeraasd
je hebt ons met je heengaan verbaasd
De stilte na de storm is nu om ons heen
heel in de verte ben je er
wij voelen ons niet alleen

— ingezonden door Ingrid van den Bos

Als ik ga, moet je niet huilen
want echt weg ben ik eigenlijk niet
mijn lichaam is duizend dingen
heb daarom niet zoveel verdriet

ik ben de wind
ik ben de regen
ik ben de zon
het jonge gras
ik ben de sneeuw
en duizend dingen
ik ben weer degene die ik was

En als je wakker wordt, bekijk dan
de bomen en de blauwe lucht
kijk naar de vlinders en de bloemen
en kijk naar de vogels in hun vlucht

Want al die duizend dingen ben ik
sinds ik mijn lichaam achterliet
die duizend dingen zijn mijn leven
dus zie je, echt weg ben ik niet

— ingezonden door Elske

Lieve ...(naam overleden kind)...
Eerder van jou bevallen
die 9 maanden vreugde bracht aan allen
de vreugde bracht meteen verdriet
afscheid nemen wilden we niet
We wilden je liefde en aandacht geven
zoals elke ouder zou doen in het leven
we wilden je graag leren kennen
en hadden je flink willen verwennen
Nu zal het zo zijn
maar niet met jou en dat doet pijn
eindelijk zijn we nu weer terug blij
blij om jouw nieuwe zusje
maar was jij er maar bij