Overlijdensgedichtje: ‘Stil van verdriet’

Op een zondag ben jij gekomen
op een zondag ben je bij ons weggegaan
God heeft jou toen weer teruggenomen
omdat je hier niet verder kunt bestaan
Engeltjes moeten in de hemel leven
dicht bij onze lieve Heer
Daarom was jij hier maar even
en zien wij jou later weer

Ik zie in je ogen een lichtje
dat fonkelt en straalt nou en hoe
Ik schrijf nu voor jou dit gedichtje
en doe dan je oogjes maar toe

Ik heb in het donker gelopen
maar steeds door jouw lichtjes geleid
Want of ze nu dicht zijn of open
die lichtjes zie ik altijd

— Peter van Lierop

Parels kunnen sterven

Strijden tegen een
onmogelijke kracht
Het lag als een waas over jouw gezicht
Een gevecht zonder praal en zeker zonder
pracht

Accepteren, het was onmogelijk, je wilde
idealen nastreven
De aftakeling bestrijden, jouw sterke moed,
zou genoeg moeten zijn maar het lichaam wilde
niet meer leven

Jouw vechtende ademhaling zit vast in mijn
gehoor
De laatste zucht was nooit de laatste
Tot het ene moment, het besef kwam, zelfs de
hardste parel kan sterven.... je verloor!

— ingezonden door Nathalie

Een glimlach, een traan, een moment
denkend aan een dierbare
die je verloren bent
Herinneringen
raak je niet kwijt
ze blijven altijd...