Overlijdensgedicht: ‘Mijn voeten gaan vertragen Heer’
Mijn voeten gaan vertragen Heer
Ik ben zo moe
Zij zullen enkel dragen Heer
Mij naar U toe
Ik vraag geen aardse schatten meer
Ik dorst naar U
Dit hart zal nimmer rusten Heer
Eer ik rust bij U
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
In een leven vol inhoud
Rijk aan humor en door wilskracht omgeven
Heeft hij alles wat hij bezat
Teruggegeven voor 't eeuwige leven
Stoere bink met je gulle lach
Ze zeggen dat het zal slijten
Maar we voelen de pijn in ons hart snijden
We denken aan jou, elke dag
Op een wolkje o zo hoog
zit je lekker zacht
Kijk je naar de regenboog
de maan die naar je lacht
Sterretjes blinken om je heen
de zon verwarmt je huid
Je bent daarboven niet alleen
je bent ons vast vooruit
— Linda van Leeuwen; ter nagedachtenis aan Robyn
Nog nooit waren einde en begin
Voor ons zo met elkaar verweven
Intens gemis en stralend nieuw
Beide met liefde omgeven