Overlijdensgedichten – pagina 27

Hij nam het leven zoals het kwam
Zat nooit bij de pakken neer
Zorgde voor de vrolijke noot
Nu is hij er niet meer

Te leven in het heden
geniet van elke dag
het leven is een wonder
dat je beleven mag

Geluk dat duurt maar even
ongrijpbaar is de tijd
vergeet dus niet te leven
het duurt geen eeuwigheid

Gelukkig zijn
is niet
krijgen wat we verlangen
maar
tevreden zijn
met wat we hebben

Kwaliteit
van het leven
heb je niet voor het kiezen

Geniet
van hetgeen
je is gegeven
er valt zoveel te verliezen

Lachen, huilen en zingen
zijn erg belangrijke dingen
Vergeet ze niet in je leven
want ook het jouwe duurt maar even
Probeer altijd, ook al doet het pijn
met de allerbeste bedoelingen te zijn
Dan zul je pas later ondervinden
dat er veel waren die je beminden

Wie zal mijn tranen drogen?
Vol verdriet schreeuw ik je naam naar de
horizon
De dag is als een grauw gordijn
Mijn toekomst vol beloftes is verdwenen
Wie zal de barsten helen
En ze strelen tot ze niet meer pijnlijk zijn?

Als de mist verschijnt
en de zon verdwijnt
wordt het wazig in je hoofd
het leven van vreugde beroofd
dán zal de dood een verlossing zijn
met veel verdriet...
maar... zonder pijn

Schat, op mijn kastje
vlak naast mijn bed
tussen de bloemen
staat jouw portret
Voor ik ga slapen
zeg ik nog heel zacht:
"liefste, tot morgen,
een goede nacht!"

Door te denken, te hopen en te geloven
kom je vaak groot verdriet te boven
misschien begint ons leven aan het end
en ben je er pas
als je er niet meer bent

In stilte ben je heengegaan
weggegleden uit ons leven
Een traan loopt langs je wang
als afscheid voor hen die achterbleven
Al je liefde die je hebt gegeven
blijft een deel van ons bestaan

Eén jaar geleden dwong je ziekte je ons te
verlaten
Een jaar waarin wij ook door te praten je niet
vergaten
Een jaar van gemis, verdriet en stekende pijn
Eén jaar werd onze zoon, waarbij jij niet meer
aanwezig kon zijn
Een jaar, waarbij verjaardagen, kerst en oud
en nieuw
Maar ook de gewone dingen niet meer zijn als
voordien
Maar de herinneringen en "het houden van"
blijven...

Niemand houdt de dood tegen
ook al was het maar voor heel even
Ik wilde je nog zoveel vragen
zonder erover te klagen
maar het was te laat

Ik kon je niet meer spreken
ook al was het maar voor heel even
nu ben ik je kwijt
ik hoop dat ik er niet onder lijd

Ik zal altijd aan je blijven denken
en een bloemetje aan je schenken
ik zal je zeker niet vergeten
ook al is het maar voor heel even

Rust zacht
zodat je bent voorbereid
dat ik je later kom opzoeken
en ik je blijf roepen
tot we weer bij elkaar zijn

En dat je al de onbeantwoorde
vragen kunt beantwoorden
en het samen kunt verwoorden
over goede en slechte tijden
dan ben je zo dicht bij me

Ik kan je dan niet meer loslaten
samen kunnen we er dan over praten
samen rusten we dan zacht
als dat van de Lieve Heer mag

Boven de sterren verdwijnt eens het duister
Daar wordt eens alles ontraadseld, onthuld
Daar zal het lijden des harten eens zwichten
Daar wordt de vreugde eens blijvend vervuld

Wanneer het leven lijden wordt
is sterven een verlossing
en nu is alles dan voorbij
bij ons is slechts de smart
je bent niet meer aan onze zij
maar wel voor altijd in ons hart

Een glimlach, een traan, een moment
denkend aan een dierbare
die je verloren bent
Herinneringen
raak je niet kwijt
ze blijven altijd...

Je licht ging uit
je stralen schijnen door
we zijn er door geraakt
en warmen ons nu aan
het schijnsel van je ziel