Overlijdensgedichtje: ‘Soms in donkere nachten’

Nooit klagend, nooit vragend
zijn lasten in stilte dragend
zijn handen hebben voor ons gewerkt
zijn hart heeft voor ons geklopt
zijn ogen hebben ons tot het laatst gezocht

Er is niet veel te zeggen
Er is alleen een vragen
Om troost, om hulp en kracht
Voor wat niet uit te leggen
En nauwelijks te dragen
Doet struik'len in de nacht

In licht of duisternis
geschreven of gesproken
wat liefde was
dat is en blijft onafgebroken

Bij dag en nacht, bij zacht of luid
zoals de dichters schrijven
de zon gaat onder
maar niet uit

Zo zal je altijd bij ons blijven

We knew that you had tired
when no longer could you hold on
our tears were shed upon you
for no longer could we be strong

But our bond remains unbroken
special memories we have to keep
inside our hearts, forever more
when you have gone to sleep