Overlijdensgedicht: ‘Pappie vertel eens’

Twee handen aan een ragdun touw
de dunne draad des levens
daaraan had jij je vastgeklemd
hopend, wachtend en onwetend
Hopend dat het goed zou gaan
vechtend voor je leven
onwetend dat de tand des tijds
je touw had doorgevreten
Toen kwam je eind, je touwtje brak
het einde van het bestaan
en ben je stilletjes, maar trots
naar ma op weg gegaan

Met pijn in ons hart
moeten we je laten gaan
Onze lieve, zeer gewaardeerde vriend
Door alle verdriet heen
denken we met plezier aan jou
want de herinneringen laten ons lachen
We zijn dankbaar voor de dierbare tijd
die we met jou mochten doorbrengen
Je kunt gaan
maar je bent nooit weg!

— Monique Baan

Een ziel vol liefde en goede gaven
ligt hier nu stil en zacht begraven

— ingezonden door Katrien

Wees gerust
je weet het van tevoren
Blijheid wordt
uit droefenis geboren
En uit het zand
ontspringt de heldere bron
In elke regendruppel
zit een vonkje zon