Wij moeten eens scheiden
hoelang ook vereend
hoe trouw onze liefde
hoe innig gemeend
hoe vast ook gestrengeld
de band die ons bindt
wij moeten eens scheiden
van familie en vrind
Overlijdensgedichten – pagina 28
Er is Eén die jou kent
Kom maar gewoon zoals je bent
Er is Eén die jou ziet
Kom maar gewoon met je verdriet
Er is Eén die jou hoort
Kom maar gewoon, Hij houdt Zijn woord
Dit is het laatste wat ik je kan geven
een hand vol bloemen en een enkel woord
Je bent zo ver al van ons weggedreven
ik weet niet eens of jij ons nog wel hoort
Nog klopt je hart voor ons en voor zo velen
die naast je gingen, al die jaren lang
Verdriet en vreugde, altijd: samen delen
ik houd mijn tranen nog wel in bedwang
Al de gevaren zijn voor jou geweken
God zet vandaag voor jou het licht op groen
Hij zal je helpen bij het oversteken
en straks Zijn woning voor je opendoen
Nu mag je gaan, maar hoe zal ik je missen
je blijde lach, je ogen en je stem
Echter, ik weet, God kan Zich niet vergissen
tot weerziens, in het nieuwe Jeruzalem
Mijn lieve schat
mijn alles wat ik had
Je hebt gestreden maar helaas verloren
voor jou nooit meer ochtendgloren
Bedankt voor al je liefde en geven
het zal zwaar zijn zonder jou te leven
Dapper heeft hij gevochten
moedig ging hij heen
zijn liefde laat hij achter
hij is niet alleen
Wil je mij
bij het leven
wat aandacht geven
Dáár wil ik je
graag zien en
ontmoeten misschien
en och
die laatste keer
hoeft voor mij dan niet meer
Je leven lang
heb je zoveel liefde gegeven
aan een ieder die er voor openstond
Van velen heb je liefde teruggekregen
tot aan de dag dat je je rust vond
Bij jou mocht ik komen
met mijn pijn en mijn verdriet
Jij kon naar mij luisteren
jij veroordeelde mij niet
Jouw troostende woorden
die arm om mij heen
Ik zal jou nooit vergeten
soms voel ik me zo alleen
De pijn, de angst, de onmacht
van binnen doet het nog zo zeer
Dan denk ik terug
aan wat jij hebt gezegd
En dan, dan gaat het wel weer
Even keek ik naar jouw foto
en de tijd stond bijna stil
In mijn verbeelding dacht ik even
dat jij mij iets zeggen wilt
Maar de werkelijkheid is anders
want jij bent er nu niet meer
Ach, jij had het wel begrepen
wat zo vaak mijn onrust is
En ik had nog wel willen zeggen
dat ik je zo vreselijk veel mis!
Wat vreemd dat jij er niet zult wezen
wanneer ik weer naar huis zal gaan
jij zult niet meer in de kamer staan
en mij omhelzen als voor dezen
Ik zal nooit meer, als je zat te slapen
boven een boek of boven de krant
het blad dat glipte uit jouw hand
glimlachend van de grond oprapen
Ik zal nooit jouw "goedenacht" meer horen
of het gestommel op de trap
wanneer jouw trage, moede stap
de morgenstilte kwam verstoren
O, die vertrouwde kleine dingen
die jij zo onopvallend deed
die zal ik missen, totdat dit leed
verstild is tot herinneringen
Soms zijn woorden overbodig
en is zwijgzaamheid gepast
aanwezig zijn is niet nodig
want wat je lief hebt houd je vast
Tijd is alles
tijd is niets
alles komt op z'n tijd
de tijd is nu gekomen
Bedankt voor het leven dat je ons hebt
gegeven
veel te vroeg ben je van ons heengegaan
en wij moeten nu op onze eigen benen staan
we missen je nu elke dag, je humor en je
gelach
wij kunnen je niet vergeten
en dat mag iedereen in de wereld weten
Waarom moest het nou gebeuren?
Moeten we afscheid nemen
Het leven was zo fijn
Nu zal ik voor altijd alleen zijn
Waarom ben je niet gebleven?
Waarom moest je dood?
Je lag helemaal te beven
Je was in ademnood
Ik stond te huilen
Ik stond te roepen
Ik stond....
Waarom bestaat de dood?
Een jaar, waar is het gebleven
Zonder jou is het zo moeilijk om verder te
leven
Ineens verdween je achter de horizon, uit het
zicht
Lieve Bert, je bent voor altijd in mijn hart, altijd bij me, heel dicht
Veel te vroeg ben je van ons heengegaan
Zoveel plannen zijn nu ongedaan
Ongeloof slaat om ons heen
Waarom?
Het antwoord kent geen één