Overlijdensgedicht: โIk wou dat ik een vogel wasโ
Ik wou dat ik een vogel was
met zachte, witte veren
en vliegen kon
heel hoog
naar jou
om nooit terug te keren
— M'loes
Meer overlijdensgedichten
Als sterren konden spreken
Als sterren konden spreken
Als sterren konden zien
Zouden jullie dan vanavond
Heel eventjes misschien
Naar ons kunnen zwaaien
En twinkelen als groet
Zodat wij hier beneden
Weten hoe het zonder
Jullie verder moet
— ingezonden door Marijke van de Haterd
In haar dromen zag zij deze mooie tuin
In haar dromen zag zij deze mooie tuin
ergens in het Oosten
Hoge bomen waakten dag en nacht
hun bladeren zorgden voor schaduw
en vogels vonden er onderdak
Overal stonden
bloemen
nooit had zij zoveel kleuren gezien
De rozen geurden en verderop de jasmijn
"Hoe komt het toch" dacht zij
dat ik haar nooit eerder heb gezien
dat mijn ogen gesloten bleven voor zoveel
schoonheid
Vanuit de verte
werd zij geroepen:
er wenkte iemand
zij kon niet zien wie
Dan voelde zij
hoe zij er
zacht en teder
naartoe getrokken werd
Zij verweerde zich
niet
waarom zou zij
het was hier mooi
zo licht, zo vredig
En juist op dat
moment
dat zij die passeerde
hoorde zij een vertrouwde stem
"hier mag je rusten, Welkom thuis"
In licht of duisternis
In licht of duisternis
geschreven of gesproken
wat liefde was
dat is en blijft onafgebroken
Bij dag en nacht, bij zacht of luid
zoals de dichters schrijven
de zon gaat onder
maar niet uit
Zo zal je altijd bij ons blijven
Ik zal nooit meer MOEDER zeggen
Ik zal nooit meer MOEDER zeggen
zal haar nooit meer zien
De telefoon... ik, domme dwaas, denk:
"met MOEDER wel, misschien!"
Maar voorbij zijn al die jaren
dat zij er was, voor ons, voor mij
Ook de kinderen missen Oma
alles gaat te snel voorbij
Het valt niet mee om steeds te weten
dat zij er niet meer is
Nu pas merk ik, nooit geweten
hoe belangrijk MOEDER is
— ingezonden door Irene Knappers
Staat het er niet tussen?
Laat er een schrijven die precies past. Dit heb je al gekozen:
- Overlijden
- Gedicht