Overlijdensgedicht: ‘Ze keek mij aan’

Onbegrijpelijk, ongelooflijk
ontastbaar wezenloos
onontkoombaar verrast
ontbreken van logica
verbanden verbroken
logisch ondenkbaar
ongewoon ongrijpbaar
verdwenen gevoel
in tranen geperst
de pijn zo krachtig
als een ziekte ondragelijk
het gevoel blijft onbeschreven
het gemis niet te bevatten

Een doffe, droge, felle pijn
omvat en wurgt mijn hele denken
mijn ziel en zinnen zijn zo leeg
ik kan geen aandacht schenken

Aan de helderwitte morgendauw
die als een sprei van fijn satijn
ligt uitgespreid: 't graf bedekkend
de pijn dreunt als een droef refrein

Waarom heb ik steeds vergeten
te zeggen dat ik van haar hield?
't is nu te laat; de kist gesloten
wat heeft mij jarenlang bezield?

De kist zakt langzaam in de aarde
en op 't zwartgerande lint
lees ik wat ik had moeten zeggen:
tot ziens mama, uw dierbaar kind...

Onze grote droom
zo welkom
zo mooi
zo bijzonder
het heeft niet zo mogen zijn
we moeten weer verder, zonder

Leven
Vreugde en verdriet
zo dicht bij elkaar
Een nieuw leven
een nieuwe start
Met ons drieën
een nieuwe toekomst tegemoet
In gedachten met ons vieren
........ zal altijd bij ons zijn