Overlijdensgedicht: ‘Als sterren konden spreken’

Vandaag heb ik je begraven
Dat doet zo'n vreselijke pijn
Ik had je nog zoveel te vragen
Ik wil nog zo graag bij je zijn
Zo leeg en doelloos is nu mijn leven
Ik had je nog zoveel te geven

Verdriet is verdrietig
Huilen en pijn
Steken in je hart
Verdriet is niet fijn

Verdriet gaat ooit over
Maar nooit helemaal
Want er is altijd een plekje in je hart
Dat altijd bevroren blijft en nooit ontdooit

— Maartje Knippels

Voor Bradley

Als een rups in zijn cocon
was jij veilig in moeders schoot
't Was een nieuw leven dat begon
je groeide en groeide en werd groot

De rups verlaat
na lange tijd zijn cocon
en geeft zich als een vlinder aan de wereld
bloot
Voor jou eindigde het nog voor het eigenlijk
begon
de Vlinder in jou, die is dood

— Berry en Ingrid van Brink

Als tranen een trap konden bouwen
En herinneringen een brug
Dan klommen we hoog de hemel in
En brachten we Sander heel graag mee terug

— ingezonden door Marijke van de Haterd