Overlijdensgedicht: ‘Nu je slaapt’

We hadden het zo fijn
Ik besef het wel, ook al ben ik nog zo klein
We hadden nog zoveel moeten doen
Opa, een hele, hele dikke zoen

Je genoot van het leven
Als ware het een feest
Wij vergeten nooit
Hoe bijzonder je bent geweest

Verdriet is als de golven
van een verraderlijke zee
soms, als je denkt te kunnen zwemmen
sleept alweer een golf je mee
Er zijn wel betere momenten
dan denk je, ik heb weer kracht
je moet toch verder leven?
maar dan voel je weer die macht
die radeloosheid heet
die trekt je in een diepte
waarvan geen ander weet
Want zij die naast je leven
zien slechts wat zij zelf wensen
dat je doorzwemt en het wel redt
als de meeste andere mensen
Verdriet is als de golven
van een verraderlijke zee
vaak wil je niet meer zwemmen
maar, het sleept je net niet mee

Het leven is een optelsom
van goed en kwaad
van lief en leed
Zij samen bepalen de waarde
van dat wat leven heet