Overlijdensgedichtje: ‘Woorden zullen nooit in staat zijn’

Het verlies was er al voor het einde
het verdriet voordat het afscheid kwam
Toen die onzekere verwarring
bezit van jouw gedachten nam
Maar als we je bezochten elke keer
dan was er steeds die glimlach weer
We voelden mee met je stil verdriet
nu rouwen wij, maar treuren niet

Je gaf me je liefde, bezorgdheid en trouw
Ik heb genoten van die jaren met jou
Ik weet dat het jou ook goed heeft gedaan
Maar ik zal je missen bij het verder gaan

Mijn ogen turend
langs velden, langs wegen
nergens meer een glimp van jou
ogen gevuld met tranen
voorgoed weg uit het heden
maar voor altijd in mijn gedachten

Wij,
metgezellen van jouw hart
deelgenoten van jouw licht
bewonderaars van jouw daden

kijken op
naar jouw geest geworden ziel
dat zij ons blijven mag
als reisgenote

— Rudolf Steiner