Overlijdensgedichtje: ‘Steeds worden er sterren van de aarde geplukt’

Aan het begin van de avond
hield hij op met z'n bestaan
met z'n vrouw en kinderen om hem heen
is hij heengegaan

Wat we hadden willen zeggen
is niet meer gezegd
zachtjes heeft hij z'n
vermoeide lichaam neergelegd

Helaas was er geen tijd meer om te praten
op die zondag heeft hij ons verlaten
alles waarvoor hij in z'n leven vocht
we hopen dat hij zal vinden wat hij zocht

Al heeft zij ons verlaten
Zij laat ons nooit alleen
Wat wij in haar bezaten
Is altijd om ons heen
Als zonlicht om de bloemen
Een ieder goed gezind
Teveel om op te noemen
Door iedereen bemind

— ingezonden door Marijke van de Haterd

Gisteren aan je graf
je koude zwarte steen
mocht ik weer zoals voorheen
jouw woorden proeven
mocht ik weer je geest hervinden
in de vrede en de rust
die met zonlicht op mijn ogen scheen
jouw warmte diep
diep in alle vezels doordrongen
een vrede eindeloos volmaakt
het was alsof rond jou en mij
alle engelen zongen

Het verdriet is na ... jaar wel wat gesleten
we zullen onze dochter nooit vergeten
We hadden ons al ingesteld op een leven
zonder
maar toen gebeurde opeens dat grote wonder
Tot onze blijdschap kunnen we nu laten horen
dat ons tweede kindje is geboren