Overlijdensgedichtje: ‘Al blijven dan de vragen’

Liefste, m'n liefste
wat zullen we je missen
maar de herinnering aan jou
is niet uit te wissen
we hadden zo graag
als gezin bij elkaar gebleven
helaas bleek dat een onhaalbaar streven

Mijn vader sterft: als ik zijn hand vasthoud
voel ik de botten door zijn huid heen steken
ik zoek naar woorden, maar hij kan niet
spreken
en is bij elke ademtocht benauwd

Dus schud ik kussens en verschik de deken
waar hij met krachteloze hand in klauwt;
ik blijf zijn kind, al word ik eeuwig oud
en blijf als kind eeuwig in gebreke

Wij volgen één voor één hetzelfde pad
en worden met dezelfde maat gemeten;
ik zie mezelf nu bij zijn bed gezeten

Straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten
hoe machteloos ik hem heb lief gehad

Jij die altijd gaf
zonder iets terug te verwachten
Jij die er altijd was
om voor ons klaar te staan
Jij blijft altijd in ons voortbestaan
Ook al valt 't zwaar om
zonder jou door te gaan

Ik kan je maar niet vergeten
Waarom doet het nog zoveel pijn
Waarom ben je van de wereld weggenomen
om ergens anders te zijn
Ik had je graag nog hier gehad
dat lijkt me nu zo fijn
Ik kan maar niet geloven
dat het zo heeft moeten zijn