Overlijdensgedichtje: ‘Je voer altijd je eigen koers’

Een leven is een zijden draad
Een ieder weet dat ooit het draadje
breken gaat

De wind
streelt als jouw hand
zacht langs m'n wang
de bladeren
fluisteren jouw naam
zacht in m'n oor
ondanks de pijn
van het gemis
hoor ik zeggen
ga door, ga door, ga door

Als ik je naam
in het zand
had geschreven
hadden de golven hem
na korte tijd
uitgewist

Als ik je naam
in een boom
had gegrift
was de schors
met de tijd
vergaan

Als ik je naam
in marmer
had gekapt
was de steen
na veel tijd
gebroken

Maar ik heb je naam
in mijn hart
geborgen en
daar wordt hij
voor de eeuwigheid
goed bewaard

Met ons eerste kindje in ons hart
want dat gaat nooit verloren
zijn wij ontzettend blij
met........ vandaag bij ons geboren

— Ina Sipkes de Smit