Overlijdensgedichtje: ‘Het was te kort’

Haar lichaam is verstild
nu zijzelf is weggegaan
ja het is werkelijk
Het leven is terug geweken in stilte voor de
vloed
De overvloed van leven die zachtjes aan komt
wellen
en de geliefde mee draagt naar zeeën van
genade
een oceaan van vrede, van leven gevend water
dat door de schepping heen stroomt en alle
mensen meevoert van
allerdiepste diepten tot in het grote ZIJN
Daar zal zij gaan leven, voorgoed geliefd
- geborgen
- en in het volle licht
Ze zal nu alles weten, zien hoe we met elkaar zijn
verbonden
tot in de kleinste vezels en
zinvol blijkt het leven, ja
zinvol, zelfs na de dood
NU kan ze met haar liefde ons allemaal omvatten
haar grenzen weggevallen, alles achter zich gelaten
IS ZE NU LEVENSGROOT

— ingezonden door Lianne

Plots ben je weg, je voelde het komen
Dit is jouw weg die je hebt genomen
We wilden je nog zoveel vragen
Je laatste tijd nog op handen dragen
Ook al zijn wij er nog niet voor klaar
Papa, het is goed, rust nu maar

Afscheid nemen is met dankbare handen
meedragen al wat herinnering waard is

Klein was mijn persoontje
groot was mijn wens
Ik was mijn ouders zoontje
je papa's kleine kapoen
en ik had nog zoveel te doen
Mijn hartje liep over van leven
ik hield een ieder in de ban
Ach, had God mij nog wat tijd gegeven
ik was vast uitgegroeid tot een lief en
verstandig man
Helaas kwamen de engeltjes mij halen
keken naar mijn ouders niet
Ik zie hen nu dwalen
met bekommernis en groot verdriet

Dag lieve oma, ook
wij waren beste maatjes
voor jou was echt niets teveel
Ook al liet ik hier en daar iets niet heel
boos zijn stond niet in jouw woordenboek
en je stond steeds klaar met een koek
Lieve mama, lieve papa, treur toch niet om mij
onthou gewoon een ding:
ik zal altijd van jullie allen houden
want de liefde is oneindig
oneindig, dit is lang, heel lang

— Wendy Nijs, ter nagedachtenis aan Lenny