Overlijdensgedichtje: ‘Het lijkt altijd ergens anders te gebeuren’

Ik staar omhoog en zoek naar jou in het zwart
van de nacht
Ik stel me voor dat jij daar bent en gewoon
tegen me lacht
Ik zie je niet, ik hoor je niet, maar omdat ik je
zo mis
Ben ik van het feit doordrongen dat daar boven
mij iets is
Ik sluit mijn ogen en beleef een intens moment
Ik weet gewoon, ik voel gewoon, dat je dicht
bij me bent

Wanneer ik morgen doodga
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield

Vertel het aan de wind
die in de bomen klimt
of uit de takken valt
hoeveel ik van je hield

Vertel het aan een kind
dat jong genoeg is om het te begrijpen
Vertel het aan een dier
misschien alleen door het aan te kijken

Vertel het aan de
huizen van steen
vertel het aan de stad
hoe lief ik je had

Maar zeg het aan geen mens
ze zouden je niet geloven
ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man, alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou...

— Hans Andreus

Leeg is opeens je bed
De strijd is gestreden
Verlost van alle pijn
Die je hebt geleden

De ene keer laat je een traan van verdriet
De andere keer een traan van blijdschap
Vandaag is het een traan van blijdschap
Omdat jij het levenslicht ziet