'n Leven dat beleefd werd
eindigt niet op aarde
het heeft een onsterfelijke waarde
Korte gedichten bij een overlijden – pagina 14
Door de tranen van dit uur
sluipt haar glimlach
haar ogen, haar stem
maar vooral haar hart
Doof nu het licht en sluit je ogen
en vergeet de strijd
Jouw leven hier is omgevlogen
maar de liefde blijft
Jullie moeten nu samen
Zoeken een nieuw begin
Dwars door een dal van tranen
Zo vol herinnering
Zwevend over het strand
één zijn met het zand
één zijn met de zee
weer één zijn met z'n twee
We hadden het zo fijn
Ik besef het wel, ook al ben ik nog zo klein
We hadden nog zoveel moeten doen
Opa, een hele, hele dikke zoen
Zoveel soorten van verdriet ik noem ze niet
Maar één, het afstand doen en scheiden
en niet het snijden doet zo'n pijn
maar het afgesneden zijn
De pijn is iets minder scherp
het doet misschien iets minder zeer
Het missen wordt niet minder
maar steeds een beetje meer
Je droomde van een lied dat je ooit hoorde
Een lied dat zong van mooie oorden
"Ik zie een poort wijd open staan"
Die poort ben jij nu doorgegaan
Van het concert des levens
krijgt niemand een program
Aanwezig in afwezigheid en
daarom nooit verleden tijd
Zij die we liefhebben en verloren
zijn niet meer waar zij waren
maar zijn altijd waar wij zijn
Weinig nemen en veel geven
Altijd hartelijk en warm
Als de mensheid zoals jij was
Was de wereld niet arm
Woorden zullen nooit in staat zijn
gevoelens uit te drukken zoals ze bedoeld zijn
Er zullen ook nooit genoeg woorden voor
zijn....
Een mens kan na een welbestede dag
's avonds blij en tevreden gaan slapen
Zo kan ook het sterven zijn
na een lang en welbesteed leven