Overlijdensgedichtje: ‘Ons zonnetje in huis’

Sterven aan het oude vertrouwde
het vraagt soms zoveel moed
het verleden is zo krachtig
mij soms te machtig
de kunst van het loslaten
versta ik nog niet goed

Leven tussen hoop en vrees
zo was jouw laatste jaar
Je liet ons veel van jezelf zien
zo karaktervol en zo dankbaar
Er was ook veel verdriet
om mensen die je niet meer zag
Jij nam ze dat niet kwalijk
had begrip tot aan je laatste dag
Nu bedanken we jou
voor deze waardevolle tijd
Rust nu maar uit
na deze ongelijke strijd

De zon scheen
de bloemen bloeiden
de vogels floten
en toen
werd het stil...
Waar je ook bent
ik zou het niet weten
niet in tijd of
afstand te meten
Ik heb je bij me
diep in mij
daarom ben je
altijd zo dichtbij
Nu jij slaapt, zonder te dromen
zul je nog altijd in mijn dromen komen
Ik zal voor je ademen
ik zal voor je voelen en horen
niemand verdwijnt, niets gaat verloren
Want niet door jouw lichaam
maar wel door jouw geest
zal iedereen weten
wie jij bent geweest

Na een korte tijd
vol liefde en geborgenheid
houden wij in ons hart
het gevoel over
aan een fijne tijd
Je bent geboren en gestorven
wij houden van jou
voor altijd!