Overlijdensgedicht: ‘Toen het hart het hoofd vertrouwde’

Dank je wel, geleende schouder
dat ik even leunen mocht
dat ik even klein mocht wezen
dat een hand de mijne zocht

Dank je wel, troost zonder woorden
voor het simpele stille zijn
voor het trachten mee te dragen
van dezelfde zielenpijn

Een stoel blijft leeg
een stem blijft zwijgen
maar in mijn hart
zal je altijd blijven

Ik verlaat iedereen die mij lief heeft
En ik ga naar iedereen die mij lief had

Onvoorstelbaar hoe jij je ziekte droeg
nooit klaagde en nooit vroeg
Toch nam deze strijd je volledig in beslag
en namen wij afscheid van je, elke dag
Tot onze spijt kwam er geen wonder
moeder, bedankt... voor ons blijf je heel
bijzonder