Overlijdensgedichten – pagina 39

Eerst tranen van blijdschap
nu tranen van verdriet
het komt aan als een klap
geloven kan ik het niet
Eerst met vreugde door het leven
nu, angstig kijkend naar de dood
de gezelligheid die je kon geven
was niet te beschrijven zo groot
Eerst leek alles zo helder, zo fijn
de werkelijkheid si keihard
waar moet ik toch zijn
met al de vragen die me zo hebben verward

— Karin

Ik kan je maar niet vergeten
Waarom doet het nog zoveel pijn
Waarom ben je van de wereld weggenomen
om ergens anders te zijn
Ik had je graag nog hier gehad
dat lijkt me nu zo fijn
Ik kan maar niet geloven
dat het zo heeft moeten zijn

Nooit meer bij ons eten
Nooit meer een kopje thee
Nooit meer samen naar het bos
Nooit meer samen spelletjes doen
Nooit meer samen de slappe lach

Lieve Opa

Waar ben je nou?
Bent u nu een sterretje
of toch een engeltje
Ik wil u nooit vergeten
Dag lieve opa
Ik mis je zo!

— ingezonden door Kristel

Rozen als afscheid
rozen vol rouw
Rozen vol liefde
enkel voor jou
Zorgvuldig uitgekozen
als blijk van dank
voor jouw bestaan
waarin wij een eindje
mee mochten gaan

— ingezonden door Gerarda Willems

De lege plek doet pijn
maar het is goed te ervaren
dat vrienden er gewoon zijn
toen ze werkelijk nodig waren

— ingezonden door Gerarda Willems

Een jaar zonder jou
dit jaar bestond uit zoveel dagen
Zoveel uren van verdriet
dit jaar was haast niet te verdragen
want jij, jij was er niet
Omdat we zoveel van je houden
doet dat missen zo ontzettend pijn
Maar dat we jou vergeten zouden
zou voor ons onmogelijk zijn!

Deze Kerst zal er aan de hemel
een nieuwe ster voor ons staan
Zo klein, zo schitterend
en zo ver bij ons vandaan

Maar dichtbij lijkt zij
als ze haar stralen stralen laat
stralen zal zij op onze harten
als het eventjes niet meer gaat

Dan kijkt zij liefdevol op ons neer
en fluistert zacht, ik heb het goed
en dan... dan gaat het weer
zo geeft zij ons weer moed

— Heidi den Dopper

Mijn moeder is een foto aan de wand
Zo kijkt ze mij al jaren ernstig aan
En vaak blijf ik daar even stil bij staan
En neem haar beeltenis voorzichtig in mijn
hand

Ik ken haar niet, heb haar ook nooit gekend
Zij heeft mij gedragen en uit haar ben ik
geboren
Maar voor ik het besefte heb ik haar weer
verloren
En dat is een gemis dat levenslang niet went

Mijn kinderen
wiegde zij niet in haar armen
En ik heb nooit geweten of ze voor mij liedjes
zong
En in mijn ogen blijft ze eeuwig jong
Had ik maar een herinnering waar ik me aan
warmen kon.....

— ingezonden door Mieke van Mierlo

Sterretjes zijn gaatjes in het heelal
waardoor je spatjes paradijs ziet
aan dit sprookje klampen wij onze hoop
want misschien ben je wel
minder dood dan wij denken
en kijk je door een gaatje
zorgzaam naar beneden

— Hans Bartels; ingezonden door Carool Perrée

Je hebt niet geweten
toen je werd geboren

Je hebt niet geweten
toen je bent gegaan

Daar tussenin heb je veels te veel geweten
dat mag je nu vergeten

Het hoeft niet meer

— Ineke

Ik zal nooit meer MOEDER zeggen
zal haar nooit meer zien
De telefoon... ik, domme dwaas, denk:
"met MOEDER wel, misschien!"

Maar voorbij zijn al die jaren
dat zij er was, voor ons, voor mij
Ook de kinderen missen Oma
alles gaat te snel voorbij

Het valt niet mee om steeds te weten
dat zij er niet meer is
Nu pas merk ik, nooit geweten
hoe belangrijk MOEDER is

— ingezonden door Irene Knappers

Niet alles is voorbij
Je blijft bij ons
Door wie je was en wat je zei
En wat je voor ons hebt betekend

— ingezonden door Mildred van Dun

Als straks de zon toch weer zal schijnen
en hoog boven aan de hemel staat
dan weet ik dat er met die stralen
een glimlach naar beneden daalt

Nu kun je over ons waken
eens zullen we weer samen zijn
tot dan moeten wij hier verder leven
maar zal je steeds in mijn gedachten zijn

— Dorien Verhagen-van Engeland

Zomaar uit ons midden

zomaar verloren
zomaar kwijt
de tijd was gekomen
een onmogelijke strijd

zomaar ineens
kon zijn hart het niet aan
zomaar ineens
is hij bij ons vandaan

zoveel vragen
tollend in ons hoofd
zoveel dingen
wat jij had beloofd

helaas was de tijd gekomen

— Elycia

Een hand die zwaaide als we gingen
en nog vele mooie dingen
worden nu herinneringen
Juist omdat jij anders bent
genoot je van elk fijn moment
We hebben je op handen gedragen
met alle liefde omringd
je bewonderd en aanbeden
en als het moest voor jou gestreden
Als de zon hebben we jou gekoesterd
smart en leed voor jou geweerd
We willen je rust gunnen
al is er droefheid in ons hart
Eens zien we elkaar weer
bij onze lieve Heer