Overlijdensgedichtje: ‘De leegte van een afwezigheid’

Ik heb het leven liefgehad
zo omarm ik ook het eeuwige
wie mij liefheeft, heeft ook het leven lief
heb verdriet, maar vindt het plezier weer terug
alleen om mij dat plezier te doen

Het leven tussen
hoop en vrees dat maakt je bang
Je wilt immers nog wel heel lang
Je hebt je strijd met moed gestreden
Helaas toch het verlies geleden
Wij vergeten jou nooit meer
Onze moeder, vrouw en nog veel meer

Moeder, je hebt veel moeten lijden
het was soms moeilijk aan te zien
Dan bad ik God je te bevrijden
genadig naar je om te zien
En nu Hij je heeft meegenomen
ben ik pas weer tot rust gekomen

Ons dochtertje is nu een sterretje
ons meisje zo mooi en klein
jij zal nu een sterretje zijn
Wat schijn je mooi en licht
in mijn gedachten zie ik je gezicht
Straal maar in de hemel zo goed als je kan
zodat wij er van genieten dan
Ik hou nog zoveel van jou
dat ik jou nooit vergeten zou
Mijn meisje, zo mooi en klein
iemand als jij kan er nooit meer zijn