Overlijdensgedicht: ‘Ik weet niet waar je woont’

Leven tussen hoop en vrees
zo was jouw laatste jaar
Je liet ons veel van jezelf zien
zo karaktervol en zo dankbaar
Er was ook veel verdriet
om mensen die je niet meer zag
Jij nam ze dat niet kwalijk
had begrip tot aan je laatste dag
Nu bedanken we jou
voor deze waardevolle tijd
Rust nu maar uit
na deze ongelijke strijd

Dit is het laatste wat ik je kan geven
een hand vol bloemen en een enkel woord
Je bent zo ver al van ons weggedreven
ik weet niet eens of jij ons nog wel hoort
Nog klopt je hart voor ons en voor zo velen
die naast je gingen, al die jaren lang
Verdriet en vreugde, altijd: samen delen
ik houd mijn tranen nog wel in bedwang

Al de gevaren zijn voor jou geweken
God zet vandaag voor jou het licht op groen
Hij zal je helpen bij het oversteken
en straks Zijn woning voor je opendoen
Nu mag je gaan, maar hoe zal ik je missen
je blijde lach, je ogen en je stem
Echter, ik weet, God kan Zich niet vergissen
tot weerziens, in het nieuwe Jeruzalem

Je was nog maar klein
en bijna de gehele tijd volbracht
toch te vroeg geboren
maar helaas had de dood je opgewacht

Nog nooit uitgekeken naar de toekomst
nog nooit heb je je verveeld
nooit jouw stem horen klinken
maar wel al veel liefde gedeeld

Jouw leven was van korte duur
maar je zult niet worden vergeten
........., dat was jouw naam
die zullen ze altijd blijven weten

— Soraya Wever

Dag kleine Ivo
Ga je weer?
Weet je dat we
allemaal van je houden
We vergeten je lach nooit meer
En je grote zus legt straks
voor de laatste keer
jouw lieve knuffel Ollie
voorzichtig bij jouw hoofdje neer