Overlijdensgedicht: ‘De treurwilg laat zijn takken hangen’

I dreamt "death" came the other night
and heaven's gate stood open wide
With kindly grace an angel came
and ushered me inside
and there to my astonishment
stood folks I'd known on earth
some I'd labelled as unfit
or little worth
Indignant words arose to my lips
but never were set free
for every face
showed stunned surprise
no one expected me...

— ingezonden door Mariëlle Thorissen

Een leven nog zo klein en pril
een leven nog zonder eigen wil
Nog veilig geborgen in moeders schoot
vond jij in rust een stille dood
Negen maanden had je bijna volbracht
maar we hebben tevergeefs gewacht
Je was zo mooi, zo zacht, zo fijn
heel even mochten we bij je zijn
Hoeveel we van je zullen houden
zul je nooit weten
Lieve Sven
we zullen je nooit vergeten

Schitterende sterren
en een lachende maan
zien je naar je veilige plekje
op aarde gaan

Wees gerust
je weet het van tevoren
Blijheid wordt
uit droefenis geboren
En uit het zand
ontspringt de heldere bron
In elke regendruppel
zit een vonkje zon