Overlijdensgedicht: ‘De treurwilg laat zijn takken hangen’

Leven is dankbaar zijn
voor het licht en de liefde
voor de warmte en de tederheid
in mensen ons omgeven
leven is mensen en dingen omhelzen
en weer loslaten....

Je was angstig en had verdriet
Je leed pijn maar zei het niet
En had je soms een "goede dag"
Dan was daar snel je blijde lach
Angst en pijn gingen teloor
Nu lach je gans de hemel door

Dankbaar voor elke dag die je hebt gestreden
Niemand zal ooit weten hoeveel pijn en
verdriet je hebt geleden
Nooit klagen, maar dragen
Ondanks een "medisch wonder" en
onuitputtelijke kracht
Ging je nu heen, niet geheel onverwacht

Op een wolkje o zo hoog
zit je lekker zacht
Kijk je naar de regenboog
de maan die naar je lacht
Sterretjes blinken om je heen
de zon verwarmt je huid
Je bent daarboven niet alleen
je bent ons vast vooruit

— Linda van Leeuwen, ter nagedachtenis aan Robyn