Overlijdensgedichtje: ‘Er is geen einde aan 't laatste begin’

Vlieg nu maar witte vogel, je vrijheid tegemoet
De sleutel van je kooi had je zelf steeds in je
hand
Die je zelf moest open doen om te vliegen naar
de andere kant
Al ging het leren vliegen jou vaak zo moeilijk
af
Je bleef het steeds maar weer proberen, jij
was het die niet opgaf
Hoe moeilijk het ook was obstakels te
overwinnen
Je had genoeg mensen om je heen om steeds
opnieuw te beginnen
Die samen met jou oefende en samen met jou
bleven strijden
Dat is nu het resultaat dat je alleen je vleugels
kunt spreiden
Zolang koesterde jij je sleutel en oefende
steeds maar door
Neem nu je sleutel in je hand en zet je
kooideur open
Spreid nu je vleugels maar uit, want nu heb je
de kracht om te vliegen naar de andere kant
Dag witte vogel, het ga je verder goed

— Ria de Vries

When I'm sad and lonely
and everything goes wrong
I seem to hear you whisper
cheer-up and carry ond
And when I see your photo
you seem to smile and say
Don't cry... you know I love you
we'll meet again some day

— ingezonden door Sjoukje

Al die lange, lange jaren
bracht jij bloemen voor mij mee:
rozen, tulpen en narcissen
af en toe een orchidee
Je wist: ik vond dat altijd
zo fleurig in de kamer staan
en regelmatig, elke week haast
kwam jij met nieuwe bloemen aan
Nu koop ik zelf die bloemen
en kijk ik in de kamer rond
besef ik dat 'k niet vaak genoeg
gezegd heb hoe bijzonder ik dat vond
Dank je wel voor al die bloemen
dank je voor die kleurenpracht
Ik hoop dat al die mooie bloemen
de pijn om jou wat meer verzacht

— Tilly Hendriks

De zon gaat op, de zon gaat onder
een nieuw leven is steeds een wonder
voor ons bleef die zon onder
zonder dat je het levenslicht hebt gezien
moest je ons al verlaten
hoe groot het verdriet, de pijn, de onmacht is
is niet over te praten