Overlijdensgedichtje: ‘Een stoel blijft leeg’

Liefste, m'n liefste
wat zullen we je missen
maar de herinnering aan jou
is niet uit te wissen
we hadden zo graag
als gezin bij elkaar gebleven
helaas bleek dat een onhaalbaar streven

Verwondering om wie je was
om wat je zei en deed
was ondertoon van alles
wat van jou verteld werd

't Drong door in
stem en ogen en gebaar
in klank en kleur
in lach en traan
van ieder die zo van je hield
en nu zonder je moet verdergaan

— ingezonden door San Nevelsteen

Leven met stijl en eenvoud
een moeder natuur
een oma uit duizenden
en humor zo puur

Nina, een naam kort en krachtig
een leven... breekbaar en fragiel
jouw bestaan, doorschijnend
maar gedragen door twee handen
geborgen in twee harten, NINA...