Overlijdensgedichtje: ‘Bezige handen en een sterke wil’

Zover wij konden zijn we met jou meegegaan
tot het einde toe hebben wij je bijgestaan
Je was een schat voor ons allen
je te moeten missen zal ons zwaar vallen
Je blijft altijd bij ons, diep in ons hart
wij zijn blij zo iemand als moeder en oma
in ons midden te hebben gehad

Het is nu één jaar geleden
een jaar is nu voorbij
die tijd dat hij voor zijn leven heeft gestreden
is als de dag van gisteren voor mij

Hij moest de strijd opgeven
ook al wilde hij dat niet
hij mocht niet verder leven
dat deed mij veel verdriet

Sta niet bij mijn graf en huil
daar slaap ik niet, hou me niet schuil
ik ben te horen in de wind
ik ben de glimlach van een kind
ik ben het zonlicht door het glas
ik ben de regen op het gras
wanneer het donker is, en nacht
ben ik de stilte, en de kracht
ik ben een vogel in zijn vlucht
ik ben de ster aan de ochtendlucht
sta niet bij mijn graf en ween...
daar ben ik niet... ik ging niet heen

Nog nooit waren einde en begin
Voor ons zo met elkaar verweven
Intens gemis en stralend nieuw
Beide met liefde omgeven