Overlijdensgedichtje: ‘Bezige handen en een sterke wil’

Kon jij mij nog maar horen
kon je deze woorden nog maar lezen
de letters gaan in tranen verloren
dit kon ik alleen maar vrezen

Het valt niet meer te beschrijven
jaren al ziek, vol levensmoed
maar jij kon niet blijven
ik had nog zoveel liefde van je tegoed

— ingezonden door Joanne Bouwers

De kaars leek bijna eindeloos
maar is nu stil gedoofd
Een leven lang zorgzaam geweest
gegeven en geloofd
Een hand die zwaaide
als we gingen
en nog vele mooie dingen
zijn herinneringen aan ons mam
die voor altijd van ons afscheid nam

Daphne

Hoe werd naar je komst uitgekeken
Wat was iedereen trots...wilde je verwennen
Nu is echter gebleken
Dat we je niet écht hebben mogen leren kennen

Geen 4 maanden heb je
ons met je aanwezigheid mogen verblijden
Een hel voor een ieder die zo dichtbij staat
Nu zijn we je afscheid aan het voorbereiden
Geen pil...... geen helende hand heeft gebaat

Geen woord heb je tot ons kunnen richten
Je blik en glimlach alleen waren al voldoende
Om onze zielen te verlichten
In alle droefheid zien we toch hetgeen ons
verzoende

De liefde voor al het leven
De liefde het leven te laten
En dan weer heel even
Relativeren..... afzien van resultaten

In onze harten je naam gegrift
Zullen je bestaan nooit ontkennen
Herinneren, je geboorte als gift
Aan jouw afscheid wellicht nooit wennen

Papa en Mama, Opa's en Oma's... ieder die je
lief heeft zit hier
En jij... omsloten door onze liefde... ligt daar
Eigenlijk heel eenzaam en alleen... ik krijg het
moeilijk op papier
Wij moeten door... maar jij bent al klaar

— Béla

Hallo mooi zonnestraaltje
je maakt ons warm en blij
je breekt door donkere wolken
en maakt ons hart weer vrij
Hallo lief zonnestraaltje
geluk na zoveel pijn
in ons hart zullen er altijd
drie zonnestraaltjes zijn