Overlijdensgedichtje: ‘Niemand ziet je tranen’

Wat is verhuizen in dit leven?
't Is alles pakken en dan gaan
Wat is het op 't eind van het leven?
't Is gaan en alles laten staan

Weinig nemen en veel geven
altijd hartelijk en warm
als de mensheid zoals jij was
was de wereld niet zo arm

In stilte ben je heengegaan
weggegleden uit ons leven
Een traan loopt langs je wang
als afscheid voor hen die achterbleven
Al je liefde die je hebt gegeven
blijft een deel van ons bestaan

Zij waarvan wij houden zijn niet weggegaan
ze lopen naast ons, iedere dag
niet te zien, niet te horen
maar altijd daar
nog steeds geliefd
nog steeds gemist
nog steeds zo dierbaar