Overlijdensgedichtje: ‘Niemand ziet je tranen’

Afscheid nemen
is met zachte vingers
wat voorbij is
dichtdoen en verpakken
in de goede gedachten
ter herinnering;
is verwijlen bij een brok leven
en stilstaan op de pieken
van pijn en vreugde

Afscheid nemen
is met dankbare handen
weemoedig meedragen
al wat waard is
niet te vergeten;
is moeizaam de draden losmaken
loskomen en achterlaten
en niet kunnen vergeten

— ingezonden door San Nevelsteen

Ik stel me voor hoe het zal gaan
als we ooit weer bij elkaar staan
Zal jij me dan herkennen
zullen we elkaar met warmte verwennen
Zal jij me dan een hand geven
en me meenemen naar jouw leven

Ik stel me voor
op jouw gezicht staat een lach
jouw ogen fonkelen als sterren in de nacht
Jij bent de liefste die er is
ik wil je gewoon laten weten dat ik je mis

Ik stel me voor
dat het zo zal gaan
als we ooit weer
hand in hand zullen staan

— ingezonden door Ilse Degowie

Op jouw rustplaats in de regen
houd ik mijn tranen niet meer tegen
De pijn kan ik niet meer aan
de kracht is op, ik laat me gaan
Ik sta te huilen aan jouw graf
de mooie jaren die je gaf
kunnen mij de troost niet geven
nodig, om zonder jou verder te leven
Voor jouw broer en zussen moet ik sterk zijn
in mijn strijd tegen de pijn....

Als een vlinder naar het licht ben je ons vooruit
gevlogen
Onbereikbaar ver en toch zo heel nabij
Om voor eeuwig in Zijn huis te wonen
waar geen pijn of verdriet meer zal zijn
en waar God de tranen zal wissen van je ogen

Dag ons lieve kleine meisje
wij zijn nu hier om voor het laatst afscheid van
jou te nemen
Maar weet lieverd, dat jij voor altijd een
plekje hebt in ons hart
We laten je gaan maar zullen jou
in onze herinneringen koesteren