Overlijdensgedichtje: ‘Niemand ziet je tranen’

Hij had de schoonheid van de akkers lief
't land van vruchtbaarheid en ruimte
tot ook zijn dromen kleiner werden
een tuintje, een plaatsje, dieren en wat gerief
maar nu een hemel zonder grenzen

Een jaar alweer voorbij
het was als gisteren zo nabij
de herinnering aan jou die blijft
toch gaat ons leven door
maar wij vragen nog steeds
Waarom.... Waarvoor?

We zijn bedroefd, maar treuren niet
Geestelijk bent u tot het einde bij ons
gebleven
Een voorbeeld hebt u ons meegegeven
Warme en dankbare herinneringen blijven
bestaan
Mama, u heeft het goed gedaan

Als een klein wit wolkje
gedreven door de wind
kwam je even bij ons
even was je ons kind

Ik kijk naar omhoog
en zie als in een vlucht
een klein wit wolkje gaan
langs de helder blauwe lucht