Overlijdensgedichtje: ‘Hij was het leven nog niet moe’

Je had een karakter, ongelooflijk sterk
je stelde alles in het werk
om, de tijd die je was gegeven
tot het uiterste te leven

Zo dapper als jij ken ik er geen een
jij gaf jouw stem aan iedereen
om het grote verdriet te dragen
met optimisme, zonder klagen

Ongekend moedig heb je gestreden
ongekend moet je hebben geleden
tot je uitgeput hebt opgegeven
toen duurde je leven maar heel even

Voor je voorgoed je ogen sloot
en zei: "Ik ben niet bang, nu ga ik dood"

Een man om op te bouwen
Een man die je alles gunt
Een man om te vertrouwen
Een man bij wie je huilen kunt
Een man die je steunt
Al was het nog zo zwaar
Zo'n man was Jan
Hij stond altijd voor ons klaar

Ze keek mij aan
In de ogen zag ik staan
Ik moet weg gaan
Hier vandaan

Zij heeft geleden
Gestreden
Gebeden
En overleden

Je was zo welkom
we dachten aan je
gaven je een naam
en hielden van je
ook al was je nog maar zo klein
Slaap maar lief meisje
droom maar fijn
we zullen nog heel lang
in gedachten bij je zijn
Dag kleintje

— Crystel