Overlijdensgedicht: ‘Huil maar niet om mij’

Het diepste verdriet
wordt zo dikwijls verzwegen
Voor 't diepste geluk
schieten woorden tekort
Wij zijn met ons diepste
verlangen verlegen
Waar 't liefste bezit
slechts herinnering wordt

Je bent er niet meer
en toch zal ik je groeten
je elke dag weer
vele malen ontmoeten
je handen, je lippen, je lach
je bent bij me
iedere dag

Mijn broertje is een engel
mijn zusje een bengel
Wat ik zal worden kan nog niemand weten
maar zeker is dat ik ........ zal heten

Als een spinrag geweven
broos, breekbaar en fijn
zo was je leven
Levend van uur tot uur
van dag tot dag
Door het diepe donker dwalend
als een schim in de nacht
Zoekend naar het licht
naar een nieuw begin
naar een nieuwe start
Dromend dat het donker zou wijken
voor rustgevende kracht
Daarna stilaan plaats zou maken
voor heerlijk zonlicht
Zodat ondanks de pijn
je gelukkig kon leven
Vandaag heb je het zonlicht gevonden
hoef je niet verder meer te zoeken
maar kun je nu rustig genieten
van een welverdiende rust
Rust nu maar, je strijd is gestreden
Wacht daar op mij
Want ooit zal ook ik
dat zonlicht mogen aanschouwen
en zien wij elkaar weer