Overlijdensgedicht: ‘Voorbij niets meer te zeggen’

Dwars door de stille leegte
klinkt de echo van jouw lach
Zachtjes, van een afstand
alsof ik je daarnet nog zag
Steeds denk ik aan jouw grappen
steeds hoor ik weer jouw stem
Dan voel ik weer die leegte
omdat jij er niet meer bent

Je gaf me je liefde, bezorgdheid en trouw
Ik heb genoten van de jaren met jou
Ik weet dat het jou ook goed heeft gedaan
Maar ik zal je zo missen bij het verder gaan

Als het leven je ontglipt
en de dood is zo dichtbij
dan verdwijnt de woede
en voel je je vrij
De strijd is gestreden
je hebt je best gedaan
de pijn zou verdwijnen
je wist dat je moest gaan

Een nieuwe dag is aangebroken
Voorzichtig openen we onze ogen
Waarom moest ons dit overkomen?
Weg....... Kindje van onze dromen
Maar weet dat we je nooit vergeten
Je krijgt in ons hart
een plaatsje heel apart

— Monique Berg