Overlijdensgedicht: ‘Het is nog niet te begrijpen’

Het is nog niet te begrijpen
je stem niet meer te zullen horen
jou niet meer naast me te vinden
bij 't wakker worden
je gezicht niet meer te zullen zien

Het is nog niet te begrijpen
als anderen alweer doorleven
als bijna niemand nog je naam noemt
zal ik jouw stem nog horen in mij
zal ik naar je verlangen
bij 't wakker worden van mijn verdriet

Het is nog niet te begrijpen
afscheid van jou te moeten nemen
het klinkt zo koud, zo onherroepelijk
je zult altijd bij me blijven
ik zal mijn verdriet niet koesteren
maar jou een warme plek blijven geven diep in
mij

Jij was mijn
geborgenheid
mijn tegenwicht
de intens levende
de storm soms
maar ook de luwte
geleefd heb je
tot het einde toe
en je leeft nog...

Lang

Meer overlijden & rouw gedichten

Onzichtbare woorden
dwarrelen neer op mijn gedachten
zo zacht als de woorden fluisteren
voel ik dat er zonder licht
geen warmte is

Bekijk

Wij willen je de rust gunnen
al is vol droefheid ons hart
Jouw lijden zien, je niet kunnen helpen
dat was onze grootste smart

— Jeanette Wijnants-Dammer

Bekijk

De treurwilg laat zijn takken hangen
ik mijn hoofd...
Hij verliest zijn kleurrijke bladeren
ik mijn tranen...
We hebben veel gemeen
de treurwilg en ik...
Hij treurt uit gewoonte
en ik uit verdriet...

Bekijk

Kindje klein
wat ben je fijn
en zo gaaf
in 't gelaat
Met je mooie handjes
en je nagelrandjes
neusje en oortjes klaar
en een beetje zwart haar
Het mondje een beetje open
maar de oogjes voor altijd gesloten
Waarom, o Heer
nam Gij dit leven weer?

— Niesje

Bekijk

Alle overlijden & rouw gedichten