Overlijdensgedichtje: ‘Ik zou zo graag nog even met je praten’
Ik zou zo graag nog even met je praten
En je m'n bloementuintje laten zien
Want toen je nog op aarde was
En ik je aan kon raken
Zag ik jouw mooie tuintje niet
Maar had 't druk met andere zaken
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Als het lichaam niet meer wil
en het leven wordt een lijden
kan men dankbaar zijn
dat God het komt bevrijden
Voor altijd herinnerd
In liefde en vriendschap
Voor altijd aanwezig
In woord en geest
Voor altijd verbonden
Door onzichtbare banden
Gekoesterd door velen
Gemist nog het meest
Toen mijn moeder was gestorven
heb ik lang staan kijken naar haar lief gezicht
verstild en gladgestreken waren nu haar
trekken
haar ogen voor altijd zonder licht
Voorbij was haar verdriet
om het vergeten
voorbij haar heimwee
het niet meer weten
Zo rustig lag ze daar in haar laatste slaap
niet meer het kind van de laatste jaren
maar mijn moeder
nu zonder geest
De geest had haar lichaam verlaten
omhoog gestegen als een leeuwerik naar de zon
terug naar haar oorsprong, begin en einde
voorbij de regenboog, terug naar de bron
Kijkend naar haar verstild gelaat
voelde ik de pijn, en mijn verdriet
opnieuw de navelstreng verbroken
maar ik wist ook: zo is het goed
— ingezonden door Elske
"Je mag geen bloesem plukken"
Maar de wind kan niet lezen...