Overlijdensgedichtje: ‘Ik zou zo graag nog even met je praten’

Wat er verder ook nog gebeurd in mijn leven
Jij bent er niet meer bij
Maar je bent en blijft mijn moeder
Dus leef je voort in mij
Haar handen hebben voor ons gewerkt
Haar hart heeft voor ons geklopt
Haar ogen hebben ons tot het laatst gezocht
Zij heeft haar taak volbracht
Zij ruste in vrede

Je zei me dat je nog zoveel wilde doen
dat je nog zoveel hield van de kleine dingen in
't leven
Wandelen, fietsen, de wind in je haar
maar er werd je niet meer tijd gegeven

Zo ver, zo ver van mij vandaan
al in een ander weten
En toch, en toch heb ik je bij me
diep in mij
Meer dan ik je zeggen kan
ben je zo dichtbij

Laat me even
even alleen
met de stilte
stilte om me heen
't verdriet neemt de zee
hopelijk eens met zich mee