Overlijdensgedicht: ‘Ik sta bij 't graf alleen’

Een jaar van vallen en opstaan
Een jaar van hard en stil verdriet
Een jaar van weten wat pijn is
Een jaar van eeuwig gemis

Je was de branding, je was de zee
de rots die nodig was
je gaf me steun, ging met me mee
als ik je nodig had

Je was de patriarch, m'n toeverlaat
kon steeds bij jou terecht
met mijn verdriet en met mijn leed
je luisterde steeds oprecht

Nooit zal ik kunnen vergeten
wie of wat je was
je was een hele goede vader
ik je dochter die je graag mag

Ik was nooit het goede voorbeeld
van een prinses maar eerder van een rebel
je hebt met mij mijn wonden geheeld
en dan redde ik het wel

En papa, als je boven bent
geef me dan even een sein
er zijn vast anderen die je er kent
geloof me, het is er vast heel fijn

Elke avond bid ik steeds
om spiritueel bij jou te zijn
waar je ook bent of zal gaan
ik ga mee, mij krijgt niemand klein

Ik neem geen afscheid, zeg geen vaarwel
ik zeg enkel maar tot ziens
ik weet nog voordat je het beseft
zal ik je ginder wederzien

Een klein wonder was het
een nieuw leven had het moeten zijn
Het is je echter niet gegeven
maar in onze gedachten
zul je altijd bij ons blijven

— ingezonden door J. van Ledden

Hallo mooi zonnestraaltje
je maakt ons warm en blij
je breekt door donkere wolken
en maakt ons hart weer vrij
Hallo lief zonnestraaltje
geluk na zoveel pijn
in ons hart zullen er altijd
drie zonnestraaltjes zijn