Overlijdensgedicht: ‘Een doffe, droge, felle pijn’
Een doffe, droge, felle pijn
omvat en wurgt mijn hele denken
mijn ziel en zinnen zijn zo leeg
ik kan geen aandacht schenken
Aan de helderwitte morgendauw
die als een sprei van fijn satijn
ligt uitgespreid: 't graf bedekkend
de pijn dreunt als een droef refrein
Waarom heb ik steeds vergeten
te zeggen dat ik van haar hield?
't is nu te laat; de kist gesloten
wat heeft mij jarenlang bezield?
De kist zakt langzaam in de aarde
en op 't zwartgerande lint
lees ik wat ik had moeten zeggen:
tot ziens mama, uw dierbaar kind...
Meer overlijdensgedichten
Strooi uit mijn as
Strooi uit mijn as
voor alle winden
dat wat mijn lichaam was
de weg kan vinden
naar alles wat het eens beminde
naar wolk en zee
en zich daarmee verbinden
Er is Eén die jou kent
Er is Eén die jou kent
Kom maar gewoon zoals je bent
Er is Eén die jou ziet
Kom maar gewoon met je verdriet
Er is Eén die jou hoort
Kom maar gewoon, Hij houdt Zijn woord
Al blijven dan de vragen
Al blijven dan de vragen
geen mens weet het waarom
Straks aan het eind der dagen
dan zie we jou weerom
Een gevecht, een zware strijd
Voor Mink
Een gevecht, een zware strijd
vol hoop, kracht en onzekerheid
Momenten van verdriet
vechtend tegen een traan
kon jij nog steeds het leven aan
Toen al dat vechten
niet meer mocht baten
hebben wij jou
los moeten laten
— Peter Theuns