Overlijdensgedicht: ‘Een doffe, droge, felle pijn’
Een doffe, droge, felle pijn
omvat en wurgt mijn hele denken
mijn ziel en zinnen zijn zo leeg
ik kan geen aandacht schenken
Aan de helderwitte morgendauw
die als een sprei van fijn satijn
ligt uitgespreid: 't graf bedekkend
de pijn dreunt als een droef refrein
Waarom heb ik steeds vergeten
te zeggen dat ik van haar hield?
't is nu te laat; de kist gesloten
wat heeft mij jarenlang bezield?
De kist zakt langzaam in de aarde
en op 't zwartgerande lint
lees ik wat ik had moeten zeggen:
tot ziens mama, uw dierbaar kind...
Meer overlijdensgedichten
Haar leven was een geven en een zorgen
Haar leven was een geven en een zorgen
voor een ieder op haar pad
Nu kwam voor haar de grote morgen
waar zij de laatste tijd zo vaak om bad
Mens was je indrukwekkend
Mens was je
indrukwekkend
mens
zoals jij leefde
en liefhad
onherroepelijk
je naam
onuitwisbaar
je gezicht
mens was je
voorgoed mens
Je vocht voor wat je waard was
Je vocht voor wat je waard was
en dat was heel veel...
Verdriet is menselijk verder komen
Verdriet is menselijk verder komen
dat leert de dag, dat zegt de nacht
en ook al heb je 't niet verwacht
ondanks 't gemis blijven de dromen
Het leven is een warm palet
van stille, blije en donkere dagen
met zoveel antwoorden en vragen
waar jij je naam op hebt gezet
Staat het er niet tussen?
Laat er een schrijven die precies past. Dit heb je al gekozen:
- Overlijden
- Je moeder
- Gedicht