Overlijdensgedicht: ‘Een doffe, droge, felle pijn’
Een doffe, droge, felle pijn
omvat en wurgt mijn hele denken
mijn ziel en zinnen zijn zo leeg
ik kan geen aandacht schenken
Aan de helderwitte morgendauw
die als een sprei van fijn satijn
ligt uitgespreid: 't graf bedekkend
de pijn dreunt als een droef refrein
Waarom heb ik steeds vergeten
te zeggen dat ik van haar hield?
't is nu te laat; de kist gesloten
wat heeft mij jarenlang bezield?
De kist zakt langzaam in de aarde
en op 't zwartgerande lint
lees ik wat ik had moeten zeggen:
tot ziens mama, uw dierbaar kind...
Meer overlijden & rouw gedichten
Beetje bij beetje
Beetje bij beetje moesten we je verlaten
We konden uiteindelijk niet meer met je
praten
Die blik, die stilte, dat deed vaak zeer
De mama van vroeger was je niet meer
We zagen heel goed je stille verdriet
Maar helpen konden we je niet
Nooit meer jij
Nooit meer jij
maar liever dan dat te aanvaarden
droom ik dat je er nog bent
héél dicht bij mij
Nooit meer jij
de dood is onherroepelijk
't besef doet schrijnend pijn
van nooit meer wij
Nooit meer jij
wat overblijft is de herinnering
aan liefde, zo warm en zuiver
tussen jou en mij
Je hebt slechts even aan mijn hart gelegen
Voor Jur
Je hebt slechts even aan mijn hart gelegen
Ik had zo graag mijn handen om je wangetjes
gelegd
En zacht de al gekozen naam gezegd
O God, zo graag je kleine mond gekust
— ingezonden door Karin Kuypers
Helaas was een lang leven je niet gegeven
Helaas was een lang leven je niet gegeven
Je mocht maar bij ons zijn voor heel even
Nu is ons geschonken een nieuw leven klein
Maar, waar je ook bent, lieve Rens
Je zult altijd in onze gedachten zijn