Overlijdensgedicht: ‘Zeven maal om de aarde te gaan’
Zeven maal om de aarde te gaan
Als het zou moeten op handen en voeten
Zeven maal om die ene te begroeten
Zeven maal over de zeeën gaan
Schraal in de kleren, wat zou het ons deren
Konden uit de dood wij die éne maar keren
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Nu is voor haar de strijd gestreden
nu is voor haar de tocht volbracht
haar Vader die haar riep te komen
heeft haar nu bij de hand genomen
en veilig Thuis gebracht
Een roos als symbool
vertelt ons van 't leven
de een is er lang
de ander maar even
— Nel van Drie; ingezonden door Nell Broens
Al voor je geboorte was je dood
nog veilig geborgen in je moeders schoot
Bijna de volle tijd had je volbracht
maar tevergeefs hebben we op je gewacht
We hadden zoveel voor met je prille leven
en je nog zoveel liefde willen geven
Het mocht niet zo zijn, waarom zullen we nooit
weten
we kende je nog niet, maar zullen je nooit
vergeten
Eerst bracht je geluk, nu een vreselijke pijn
maar we houden van je en je zult altijd in onze
gedachten zijn
Het lachende maantje zegt:
"Ga jij maar en blijf, het is goed!"
Leef het echte leven
Zoals het eigenlijk moet...
Je broertje Tim
†