Overlijdensgedicht: ‘Zeven maal om de aarde te gaan’

Ik kan helaas geen afscheid nemen
Ik kan helaas niet bij je zijn
Maar ik denk aan jou en voel de pijn
Pijn die een leven lang zal duren
Het had ook anders kunnen zijn...

Wat vreemd dat je er niet zult wezen
wanneer wij weer naar huis zullen gaan
je zult niet in de kamer staan
en ons begroeten als voor dezen
O, die vertrouwde kleine dingen
die je zo onopvallend deed
die zullen wij missen
tot dit leed verstild is
tot herinneringen
En ook al heb je ons verlaten
je laat ons nooit alleen
wat wij in jou bezaten
blijft altijd om ons heen

Vrienden van liefde en leven
ontvangt er mijn laatste groet
hoe graag was ik bij jullie gebleven
maar het is voorbij...
...voorgoed...

Wanneer ik aan je denk voel ik een groot
gemis
Maar naast gemis is er diepe vrede
Je hebt zo moeizaam en zo lang gestreden
Dankbaar dat deze lijdensweg voor jou ten
einde is