Overlijdensgedicht: ‘"Samen tot aan de drempel"’

Na een strijd, moeizaam gestreden
ging je heen, niet onverwacht
Niemand wist hoeveel jij hebt geleden
onuitputtelijk was je kracht
Maar ook hieraan kwam een einde
het deed je zeer ons te laten staan
Maar hiermee hebben wij vrede
omdat je nu kunt rusten gaan

Dag klein ventje van 0 jaar
voor dit waren wij lang niet klaar
Jij moest leven
knuffels geven
en nu ben jij niet meer daar
Jij moest spelen
leren delen
en nog meer van het leven leven
Dag ventje klein
nee, geen zonneschijn
maar regen op ons gezicht
zijn de tranen van dit gedicht
Een reisje in een luchtballon
dag lieve Mitchel, tot achter de zon

Gods handen spelen in op ieder nieuw begin
Geen ander die ons draagt

— ingezonden door Fam. Van der Klok

We hebben er nu drie op een rij
want ........ hoort er ook nog altijd bij