Overlijdensgedicht: ‘Het doet zo'n pijn, de machteloosheid’
Het doet zo'n pijn, de machteloosheid, het
verdriet
het bevatten en geloven kunnen wij nog
steeds niet
het waarom en waarom jij doet er niet meer
toe
we moeten nu ook al zonder jou, maar weten
niet hoe
Een moeder is het mooiste wat je hebt gekend
afzien en hard werken was je gewend
maar deze ongelijke strijd kon je niet aan
en voor ons ben je te snel naar vader gegaan
Rust maar zacht, je hebt je best gedaan
weet dat je nooit uit onze gedachten zult gaan
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Onze oma is nog helemaal niet oud
ze heeft een groot hart van goud
met haar blonde haren
grijze ogen om mee te staren
haar gezonde wangen
een ziel nog vol verlangen
natuurlijk haar rode lippen
aan zo'n oma kan toch niemand tippen?
Niets was te gek of te veel
ze deed volop met ons mee
dááág lieve oma, rust nu maar in vree!
Volledig moe gestreden
In deze ongelijke strijd
Jij zou de moed zelf nooit hebben opgegeven
Maar helaas was het jouw tijd
We thought of you with love today
but that is nothing new
We thought about you yesterday
and the days before that too
We think of you in silence
we often speak your name
all we have now are memories
and your picture in a frame
Your memory is our keepsake
with which we will never part
God had you in His keep
we have you in our heart
It broke our heart to lose you
but you didn't go alone
for a part of us went with you...
the day God took you home
Tranen van verdriet vullen onze ogen
we kunnen het nog steeds niet geloven
lief klein ventje, zo teer
wat doet dit afscheid nemen zeer
wat blijft is de herinnering
maar zeker weten we één ding:
jij zal voortleven in ons hart
op een plekje heel apart