Overlijdensgedicht: ‘Onze oma is nog helemaal niet oud’

Beetje bij beetje moesten we je verlaten
We konden uiteindelijk niet meer met je
praten
Die blik, die stilte, dat deed vaak zeer
De mama van vroeger was je niet meer
We zagen heel goed je stille verdriet
Maar helpen konden we je niet

Zo spreekt het koren tot het brood:
Wij waren klein en worden groot
Zo spreekt de regen tot het woud:
Wij waren jong en worden oud

Zo spreekt de wereld duizendvoud:
Wij waren sterk en worden oud
Zo kleurt de avond donkerrood
Zo roept de waterval de boot
Wij waren jong en we gaan dood

Afscheid
is als sterven
met een gevoel
van machteloosheid
Machteloosheid
laat me sterven
met het afscheid
van een gevoel
Met gevoel
neem ik afscheid
te sterven
uit machteloosheid

— Veronica Peet

Lief mannetje, te teer voor het leven
je lichtje is niet uitgegaan
maar uit ons zicht gedreven