Overlijdensgedicht: ‘Steeds weer de herfst’

Als een zaadje
begin jij weer opnieuw
Jij zal uitgroeien tot een roos
maar zonder stekels, in volle bloei
Een leven zonder verdriet en pijn
maar je zal altijd een lichtje in ons zijn

Ik open mijn ogen en zoek jouw gezicht
Wat ik ook doe het is nu zonder jou
Ik heb geen gevoel en bijna niets waarvan ik
hou
Ik mis mijn hart, je nam het met je mee
Alles is anders, niets is compleet
Want niemand doet wat jij me deed

Je was angstig en had verdriet
Je leed pijn maar zei het niet
En had je soms een "goede dag"
Dan was daar snel je blijde lach
Angst en pijn gingen teloor
Nu lach je gans de hemel door

Het was te kort
Maar in de grote eeuwigheid
Is zelfs een leven lang
Nog een momentopname

— ingezonden door Gerie van de Vlekkert