Overlijdensgedicht: ‘Mijn vader sterft: als ik zijn hand ’
Mijn vader sterft: als ik zijn hand vasthoud
voel ik de botten door zijn huid heen steken
ik zoek naar woorden, maar hij kan niet
spreken
en is bij elke ademtocht benauwd
Dus schud ik kussens en verschik de deken
waar hij met krachteloze hand in klauwt;
ik blijf zijn kind, al word ik eeuwig oud
en blijf als kind eeuwig in gebreke
Wij volgen één voor één hetzelfde pad
en worden met dezelfde maat gemeten;
ik zie mezelf nu bij zijn bed gezeten
Straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten
hoe machteloos ik hem heb lief gehad
Meer overlijden & rouw gedichten
Heel langzaam gingen wij je verliezen
Heel langzaam gingen wij je verliezen
Slechts wij konden nog voor je kiezen
Je stille blik deed ons vaak zeer
Onze moeder was je al lang niet meer
En nu je echt bent heengegaan
Kunnen wij je alleen maar danken
Voor alles wat je voor ons hebt gedaan
Maar niemand weet
Maar niemand weet dat jij mijn held bent
De enige waar mijn hart om vraagt
En als jij nu hoger dan de zon vliegt
Is het de hemel die je draagt
Geschreven voor eeuwig
Geschreven voor eeuwig
zo blijft de naam
die gekend en genoemd
zal blijven bestaan
— Nel van Drie, ingezonden door Nell Broens
Zij was voor ons "La Mama"
Zij was voor ons "La Mama"
Onze haven, onze toevlucht, onze kracht
Ze is niet weg, ze blijft in wat we zien en voelen
Voortleven in ons bestaan
— ingezonden door Karin