Een roos als symbool
vertelt ons van 't leven
de een is er lang
de ander maar even
— Nel van Drie; ingezonden door Nell Broens
Korte gedichten bij een overlijden – pagina 16
Wat op aarde
wordt gebroken
blijkt bij God
opnieuw ontloken
— Nel van Drie; ingezonden door Nell Broens
God die mij heeft gegeven
verstand en moed en kracht
om te werken en te leven
zegt nu: het is volbracht
Haar leven was een geven en een zorgen
voor een ieder op haar pad
Nu kwam voor haar de grote morgen
waar zij de laatste tijd zo vaak om bad
Als er na de dood een leven is
dan zal de dood fantastisch zijn
vrij van tranen, vrij van pijn
een weerzien met hen die ik zo mis
Een kus, en een zucht
Een herinnering in de lucht
Vaarwel mijn liefste
In je laatste vlucht
Vooral als je herinneringen je vreugde
schenken
Haar sterven geeft ons heel veel verdriet
Maar haar leven vergeten we niet
Eens zal ik zijn in de roep van een vogel
Eens zal ik zijn in de prille dauw
Eens zal ik zijn in het wuiven der palmen
Eens zal ik zijn in het hemelsblauw
Zoveel moed getoond
zo intens gestreden
niet eens voor zichzelf
liefde was haar reden
Een seconde van dit mensenleven
opgenomen worden uit het dal
in de sterrenwereld ingeweven
zich bewogen voelen in 't heelal
— Willem Brandt
Leven is balanceren
balanceren op de lijn
die rust in Gods hand
Er zijn tranen die niet gedroogd willen worden
Er is verdriet dat niet gedeeld kan worden
Er is een lege plek die niet gevuld kan worden
Te lang heb je geleden
Te kort is het verleden
Het verdriet zullen we delen
Maar nooit zullen we je vergeten
In onze gedachten was je
In onze gedachten ben je
In onze gedachten zul je altijd blijven
Het laatste blad valt van de tak
Er zal geen nieuw meer groeien
De tak sterft af, niet al het blad
En nimmer zal hij meer bloeien