Overlijdensgedichtje: ‘Misschien zijn het je verloren woorden’

Leven is als sneeuw
je kunt het niet bewaren
Troost is dat jij er was
uren, maanden, jaren

Iedere dag in mijn gedachten
Stiekem blijf ik op je wachten
Wetend dat je nooit meer terug zal komen
Blijf ik steeds maar van je dromen
Ach, wat iedereen ook zegt
Voor mij ben je er nog altijd echt

Moeder zijn is alles geven
zorgen, lijden, liefde en leven
Moeder zijn is alles derven
alles.... en tevreden sterven

Lieve Jisse

10 vingertjes, 10 teentjes
wat was je mooi en compleet
we weten dat je 'n meisje was
we weten hoe je heet...

Jou te moeten verliezen
doet ons heel veel pijn
je kon niet bij ons blijven
je was nog veel te klein...

We moesten afscheid van je nemen
je lag in 't mandje klein
de toekomst zonder jou, mijn kind
zal nooit meer 't zelfde zijn...

Nooit zullen we jou vergeten
altijd blijf jij onze nummer twee
lieve Jisse, in ons hart
dragen wij jou met ons mee...

— Marion Kassenberg