Overlijdensgedichtje: ‘Misschien zijn het je verloren woorden’

Eén jaar geleden dwong je ziekte je ons te
verlaten
Een jaar waarin wij ook door te praten je niet
vergaten
Een jaar van gemis, verdriet en stekende pijn
Eén jaar werd onze zoon, waarbij jij niet meer
aanwezig kon zijn
Een jaar, waarbij verjaardagen, kerst en oud
en nieuw
Maar ook de gewone dingen niet meer zijn als
voordien
Maar de herinneringen en "het houden van"
blijven...

Lieve moeder
De warmte in je ogen
Het geluk van je lieve lach
De wijsheid van je rimpels
Tekenen van dag tot dag
Alles wat je ons hebt gegeven
Zorg, liefde, wijsheid en kracht
Dragen we ons verdere leven mee, dag en
nacht

Wij koesteren de herinnering aan ons kind
En sturen haar steeds kusjes met de wind
Versieren haar grafje met kaarsen en bloemen
En blijven haar naam nog elke dag noemen

Je was zo
dichtbij
ik kon je
grijpen
maar je vloog
terug
weg naar
hier en nergens
Ik blijf op
je wachten
tot de dag dat je
terugkeert!