Overlijdensgedichtje: ‘Hij blijft geborgen in onze herinnering’

De zon nam haar die avond mee
achter de einder, waar het altijd licht is
Wij bleven samen achter met een sterrenhemel
vol herinneringen

Te zijn bij wie er niet meer zijn
heel diep in je gedachten
en niet met woorden lang en luid
kan af en toe een stille pijn verzachten
er gaat een wonderlijke rust vanuit

Eén jaar
het is nog steeds niet echt
en elke dag weer een nieuw gevecht
van buiten een lach, van binnen een traan
voor het oog met ons drieën verder gaan
soms gaat het goed, vaak heel zwaar
maar we redden het wel, wij met elkaar
trots kun je op ons zijn
we doen het goed, ondanks de pijn
en in ons hart, dat blijft een feit
gewoon met ons viertjes.... voor altijd

Leven met stijl en eenvoud
een moeder natuur
een oma uit duizenden
en humor zo puur