De zon nam haar die avond mee
achter de einder, waar het altijd licht is
Wij bleven samen achter met een sterrenhemel
vol herinneringen
Korte gedichten bij een overlijden – pagina 18
Als mijn tijd gekomen is
ik afscheid neem van het leven
merken jullie, in al je eenzaamheid
dat ik onzichtbaar bij jullie ben gebleven
Veel lichtpuntjes in deze duisternis
Sterkte gewenst bij dit groot gemis!
De strijd heb je nimmer opgegeven
zelfs toen het einde werd verwacht
je bleef geloven in het leven
vol liefde, zorg en levenskracht
Kort was je tijd
Groot was je inzet
Opgewekt en spontaan
Ben je van ons heengegaan
Zo jong nog
Zoveel plezier in zijn leven
Waarom?
Niemand kan ons het antwoord geven
Een zee aan mogelijkheden
Die zee werd jou niet gegund
Zestien jaren jong
Hoe heeft dit ooit gekund
Met je eigen lichaam in gevecht
je geest zo ver verheven
is je strijd ten nadele beslecht
en kon je niet blijven leven
Leven is als sneeuw
je kunt het niet bewaren
Troost is dat jij er was
uren, maanden, jaren
I no longer see the stars; I am the stars
I no longer breathe the wind; I am the wind
De pijn is iets minder scherp
het doet misschien iets minder zeer
Het missen wordt niet minder
maar steeds een beetje meer
Je droomde van een lied dat je ooit hoorde
Een lied dat zong van mooie oorden
"Ik zie een poort wijd open staan"
Die poort ben jij nu doorgegaan
Een mens kan na een welbestede dag
's avonds blij en tevreden gaan slapen
Zo kan ook het sterven zijn
na een lang en welbesteed leven
Aanwezig in afwezigheid en
daarom nooit verleden tijd
Zij die we liefhebben en verloren
zijn niet meer waar zij waren
maar zijn altijd waar wij zijn